Γνώση και ευθύνη
Αυτό το θέμα, καθώς και αυτό που θα ακολουθήσει, τα έχω στην to-do list από πριν τα Χριστούγεννα, αλλά όλο κάτι γινόταν, και τα ανέβαλα.
Ο πατέρας μου έλεγε το εξής: <<Αν αξίζει κάτι σε αυτή τη ζωή, είναι το να μαθαίνεις>>. Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να αντιληφθώ τη βαθιά αλήθεια και σοφία αυτής της διαπίστωσης. Κάποιοι ίσως πουν εδώ, και η αγάπη δεν αξίζει; Αν το καλοσκεφτεί όμως κανείς, αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα. Όσο περισσότερο αγαπάς, τόσο περισσότερο θέλεις να μαθαίνεις τον άλλο και να του ανοίγεις την καρδιά σου.
Η γνώση όμως συνεπάγεται και ευθύνη. Πιο συγκεκριμένα, το να μαθαίνεις, συνεπάγεται ότι μαθαίνεις και τον εαυτό σου, άρα συνειδητοποιείς καλύτερα και την ευθύνη που έχεις ως άτομο. Ακόμα και ο νόμος αναγνωρίζει έννοιες όπως αμέλεια, πλάνη, κ.λ.π., όπου οι ποινές είναι σαφώς μικρότερες. Είναι μεγάλο ελαφρυντικό η άγνοια, για αυτό και ενδόμυχα-ψυχολογικά αποφεύγουμε να μαθαίνουμε. Προτιμούμε τα λίγα, γνώριμα, και σίγουρα. Που να το ψάχνουμε τώρα και να μπλέκουμε, άσε καλύτερα, ας χρησιμοποιήσουμε αυτό που ξέρουμε ήδη. Μόνο που φτάνουμε να το χρησιμοποιούμε ενώ δεν μας ωφελεί ή ακόμα και μας ζημιώνει! Έτσι όμως καταλήγουμε να ζούμε σε καλούπια που όλο και μας περιορίζουν, μέχρι που μας πνίγουν. Θυσιάζουμε την γνώση και την αγάπη για την ασφάλεια και τη σιγουριά, μέχρι που παύουμε να ζούμε πραγματικά. Γιατί πραγματική ζωή είναι να είσαι αληθινός και δημιουργικός, όχι να ακολουθείς από φόβο έναν προκαθορισμένο δρόμο.
Για αυτό, αν αξίζει κάτι σε αυτή τη ζωή, είναι το να μαθαίνεις..
RSS: